چقدر میشود حرف زد؟

چرا بشر سکوت نمیکند؟

تا کِی میخواهید اینطور سرگردان باشید؟

بیایید ارشادتان کنم.

حسابوکتابهای معمولاً ناقص و نصفهونیمهای داریم

مثلاً میشینیم با خودمون حساب میکنیم؛ میگیم من که فقط چیز و چیز و چیز و چیز و چیز رو میخوام.

حساب نمیکنیم برای همینها میخوایم چقدر هزینه کنیم و اصلاً آیا میارزه؟

اکثراً اتّفاقی گذرشان به اینجا میافتد و چنتایی چیزها را نگاه میکنند

مثل اینکه در بیابان لاشهای پیدا کردهای و لگدی نثارش میکنی.

خواب عالم عجیبی است؛

عالمی که شکستها در آن مطلقاً معنایی ندارند.

هر ناکامی، در بدترین حالت، با بیدارشدن حل میشود.

راستی که زندگی هم خواب جالبی است!

باید اعتراف کنم این جا را فقط بهخاطر یک نفر ساختم

فقط هم بهخاطر او این جا مینویسم

وگرنه وبلاگهای قبلی مگر چشان بود؟

البته او؟ شاید اصلاً این جا را ندیدهباشد.

در سبک عراقی، هیچوقت عاشقی را ندیدهام که به معشوقش برسد

به دردسرش نمیارزد، در سبکهای دیگر عاشق شوید.

یادم باشد درمورد پیری هم چیزی بنویسم.

حقیقتاً درمورد پیری حرفهای زیادی داشتم

امّا الآن به این بسنده میکنم که بگویم پیری چیز خوبی است؛ پیر بشوید. در جوانی هم که چه بهتر!